و ابراهيم پاى راست را از ركاب برآورده بر سنگ نهاد و سيّده طرف ايمن « 1 » سر او را بشست ، آنگاه پاى راست را در ركاب كرده پاى چپ را برآورد و بر سنگ نهاده جانب ايسر « 2 » را نيز سيّده بشست . و چون از اين مهم فراغت يافت به خانه رفته قدرى پنير بر طبقى نهاده نزد ابراهيم آورد و به هر دو دست آن طبق را نگاه داشته آن حضرت تناول فرمود ، و در حين مراجعت با وى گفت كه : شوهرت را بگوى كه عتبه خانه‌ات را استوار دار . چون حضرت اسماعيل به خانه آمد و سيّده آن قصّه بازگفت ، اسماعيل فرمود : اى سيّده شاد باش كه عتبهء خانه توئى و پدرم به نگاهدارى تو مرا وصيّت فرمود . وفات اسماعيل عليه السّلام سه هزار و پانصد و چهل و هشت سال بعد از هبوط آدم عليه السّلام بود « 3 » [ اولاد اسماعيل ] حضرت اسماعيل عليه السّلام با خليل الرّحمن به صورت و اندام شباهتى تمام داشت ، و صفت وفا از ديگر ملكاتش معروف‌تر بود ، و روزگار خويش را بيشتر وقت به شكار رفتن و نخجير كردن گذاشتى ، و بدين صنعت رغبت داشتى ، و در تير تراشيدن و تير انداختن عظيم ماهر بودى . روزى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بر جمعى از بنى اسلم مىگذشت كه در آن وادى به تير انداختن روز مىگذاشتند ؛ فرمود : ارموا بنى اسماعيل فإنّه عمل آبائكم . آن حضرت را دوازده ( 12 ) پسر بود كه اسامى ايشان به ترتيب ولادت مذكور مىشود : اول : نبايوت ؛ دويم : قدار ؛ سوم : ادئيل ؛ چهارم : مبسان ؛ پنجم : مسماع ؛ ششم : دومه ؛ هفتم : مسا ؛ هشتم : حدر كه او را حدو نيز گفته‌اند ؛ نهم : تيما ؛ دهم :

--> ( 1 ) . ايمن : طرف راست . ( 2 ) . ايسر : طرف چپ . ( 3 ) . برابر ص 136 جلد اول از كتاب اول چاپ سنگى ناسخ التواريخ .